Θυμήθηκα κάποιο πρωί,που είχα πετύχει σ'ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας,τη στιγμή που έσκαγε το τσώφλι κι ετοιμαζόταν η μέσα ψυχή να ξεπροβάλει..Περίμενα,περίμενα,αργούσε κι εγώ βιαζόμουν.. Έσκυψα τότε επάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου..Τη ζέσταινα ανυπόμονα και το θαύμα άρχιζε να ξετυλίγεται μπροστά μου με γοργό παρα φύση ρυθμό..Άνοιξε όλο,η πεταλούδα πρόβαλε.Μα ποτέ δεν θα ξεχάσω τη φρίκη μου:τα φτερά της έμεναν σγουρά,αξεδίπλωτα,όλο της το κορμάκι έτρεμε και μαχόταν να τα ξετυλίξει.Μα δεν μπόρεσε..Μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω..Του κακού.Είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά..Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν την ώρα της,ζαρωμένη και εφταμηνίτικη..Βγήκε αμέστωτη,κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου..
Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου..Και να,σήμερα κατάλαβα βαθιά:είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους νόμους..!Έχεις χρέος ν' ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό μ'εμπιστοσύνη.
"Α!Να μπορούσα,έλεγα,να ρύθμιζα έτσι,χωρίς υστερικές ανυπομονησίες,τη ζωή μου..!Η μικρή ετούτη πεταλουδίτσα που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω,ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο!Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε,να βοηθήσει μιαν αδελφή της,μιαν ανθρώπινη ψυχή,να μην βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες της..!